غروب سرد خزان است و دل بهاری نیستمجال و حوصله ای چند و انتظاری نیستفقط هجوم خزان است و تازیانهء بادنشان رونق و امید ماندگاری نیست گلایه های من از درد اعتماد من استدگر به تابش خورشیدم اعتباری نیست اسیر خواهش و مسموم نیش خویشتنمشفا و مرحم و درمان غیر،یاری نیست فراز دشنهء جلاد و دارهای مخوفبه غیر از

غنچه ای از شوق شفق صبحدمی باز شدم
رمز شدم راز شدم بی خبر آغاز شدم

از قفس آزاد شدم همسفر باد شدم
رعد شدم راد شدم غرّش و فریاد شدم

هم نی و هم نای شدم هم سر و هم پای شدم
رود روان آخر جان همدم دریای شدم

در تب و در تاب شدم درصف محراب شدم
اشرف مخلوق شدم معجزه ای ناب شدم

راه کجا چاه کجا رفتم و آگاه شدم
راهبر راه شدم شافع درگاه شدم

دیر شد و پیر شدم شهره به تدبیر شدم
نور شدم دور شدم رفتم و اکسیر شدم
جلال پورسلیمانی۱۱دی۹۵

شبی کبوتر دل نزدم آشیانه گرفت
نشست و راهِ دلم بست و صد بهانه گرفت

شروعِ قهر و گلایه بهانه های شمار
به حیرتم که چرا دستم عاشقانه گرفت

میانِ آنهمه عشّاقِ سینه چاکِ هلاک
چه شد که خام شد و دستم عاشقانه گرفت

شمیمِ یار کجا گیسوی نگار کجا
چگونه عطرِ وجودش تمامِ خانه گرفت

کبوتری که هراس از کمینِ دستِ تو داشت
نشست و رام شد و از تو آب و دانه گرفت

زِ شوقِ بوسهء گل پیچکی به وقتِ خزان
دلِ صبور نگر عمرِ جاوِدانه گرفت
جلال پورسلیمانی۲۱دی۱۳۹۵

نیمه شب از سرِ شوری غزلی ساخته ایمداغِ آتش به دلِ در به در انداخته ایماز پریشانیِ زلفِ تو پریشان شده ایمهمه احوالِ دگر در اگر انداخته ایم این پریشانیِ ما زمزمهء مرغِ دَمَنقٌمری و فاخته را دردِسر انداخته ایم قدسیان وقتِ اذان از چه غزل خوان شده اندخَلقی از شورِ غزل در شَرَر انداخته ایم جارچی گفت که

خلقت از روزِ اَزل آمد از اسرار پدیداز همان دم که خدا صحنهء دوّار کشید آبرنگ و قلم و قابِ فلک دستِ ازلنقشِ زیبایِ زمین،چهرهء خورشیدِ سپید گردشی گِردِ زمین،چرخشی آهسته چنینچرخشِ فصل شد و روزِ دگر،شامِ جدید تابش و بارش و آرایشِ زیبای زمینذرّه ذرّه به تنِ مردهء گِل عمر دمید همه ذرّاتِ فلک ذرّه ای از زین